Σφυρής Παναγιώτης

Αρχές Οικονομικής Θεωρίας
Οικονομολόγος/Εκπαιδευτικός

Πανεπιστημιακά

Προετοιμασία ΑΟΘ

 

 

Media

    Music        Videos          Links

  

Οικονομικά Σταυρόλεξα

 

 

Tag: ‘’Τέλειος’’ Ανταγωνισμός

Τίτλος: Ένα καθημερινό μπέρδεμα

Βιβλίο: Η σιωπή των σειρήνων

Συγγραφέας: Φραντς Κάφκα

Εκδόσεις: Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος 

ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ μου ολόκληρο στηρίζεται επάνω στις πλάτες μου. Δυο δεσποινίδες με γραφομηχανές και εμπο­ρικά βιβλία στο χολάκι και το δωμάτιό μου, ο χώρος που εργάζομαι, με δυο γραφεία, ταμείο, μαλακή πολυθρόνα και τηλέφωνο. Αυτά είναι τα σύνεργά μου. Τόσο απλό να τα αγκαλιάσεις όλα με μια ματιά, τόσο εύκολο να τα κουμαντάρεις. Είμαι πολύ νέος και οι δουλειές «τσουλά­νε». Δεν παραπονιέμαι, δεν παραπονιέμαι!

Μόλις μπήκε ο καινούριος χρόνος, ένας νεαρός νοίκια­σε το διπλανό γραφείο, εκείνο που είχα βάλει στο μάτι και που εντελώς ηλίθια δίσταζα να το νοικιάσω! Ήταν επίσης ένα δωμάτιο και χολ, αλλά αυτό είχε και μια κουζίνα. Δωμάτιο και χολ θα μου ήσαν πολύ χρήσιμα -οι δυο μου δεσποινίδες ένιωθαν μερικές φορές στρι­μωγμένες-, αλλά σε τι άραγε θα μου χρησίμευε η κουζί­να; Αυτή η μικροπρεπής σκέψη μ' έκανε να μη νοικιάσω το γραφείο.

Τώρα κάθεται εκεί εκείνος ο νεαρός, ονομάζεται Χά­ρας. Τι κάνει εκεί μέσα, δεν το ξέρω. Στην πόρτα υπάρχει μια επιγραφή που γράφει «Χάρας, γραφείο». Ζήτησα πληροφορίες, μου είπαν ότι το γραφείο ήταν ίδιο με το δικό μου. Κατ' αρχήν δεν μπορούσε να απειλείται από χορήγηση πιστώσεων, γιατί επρόκειτο για ένα νέο, δρα­στήριο άνθρωπο, του οποίου οι δουλειές είχανε μέλλον.

Δεν έδειχνε να έχει ανάγκη από πιστώσεις γιατί δε φαινόταν να διαθέτει ρευστό. Αυτή είναι μια συνηθισμέ­νη πληροφορία, όταν δεν ξέρει κανείς τίποτ' άλλο για να πει.

 

Μερικές φορές συναντούσα το Χάρας στη σκάλα, ήτανε πάντοτε εξαιρετικά βιαστικός και εξαφανιζόταν από μπροστά μου σαν αστραπή.

Δεν τον είχα δει καλά καλά ακόμη, και είχε έτοιμο το κλειδί του γραφείου στο χέρι. Στη στιγμή είχε ανοίξει κιόλας την πόρτα. Σαν την ουρά του αρουραίου, είχε γλιστρήσει κιόλας μέσα, κι εγώ βρισκόμουν ξανά μπρο­στά στην επιγραφή «Χάρας, γραφείο», την οποία είχα διαβάσει πολύ περισσότερο απ' ό,τι χρειαζόταν. Οι ά­θλιοι, λεπτοί τοίχοι που προδίδουν τον τίμιο άνθρωπο, τον άτιμο τον καλύπτουν. Το τηλέφωνό μου είναι τοποθε­τημένο κοντά στον τοίχο που με χωρίζει από το γείτονά μου. Αυτό το γεγονός το θεωρώ σαν μια εξαιρετική ειρωνεία της τύχης. Αν κάποιος κολλήσει επάνω στον τοίχο του διπλανού γραφείου, μπορεί ν' ακούσει τα πάντα. Έχω κόψει τη συνήθεια ν' αναφέρω τα ονόματα των πελατών από το τηλέφωνο. Αλλά δε χρειάζεται να είναι κανείς και πολύ πονηρός για να μαντέψει τα ονόμα­τα από κάποιες χαρακτηριστικές λεπτομέρειες, που είναι αδύνατο να μην αναφερθούν σε μια εμπορική συζήτηση. Καμιά φορά, χοροπηδάω γύρω από τη συσκευή με το ακουστικό στ' αυτί, καθώς με τριβελίζει η ανησυχία, αλλά αυτό δεν μπορεί να εμποδίσει τα μυστικά ν' ακου­στούν από την άλλη μεριά του τοίχου. Κάτω απ' αυτή την κατάσταση, οι επαγγελματικές μου αποφάσεις γίνονται ασταθείς και η φωνή μου τρέμει. Τι κάνει ο Χάρας όταν εγώ τηλεφωνώ;

Μπορεί να είμαι πολύ υπερβολικό; -αλλά πρέπει κανείς να είναι όταν θέλει να ξεκαθαρίσει τα πραγματάκι έτσι λοιπόν μπορώ να πω: Ο Χάρας δε χρειάζεται κανένα τηλέφωνο, χρησιμοποιεί το δικό μου, έχει κολλή­σει τον καναπέ του στον τοίχο και αφουγκράζεται: εγώ, αντιθέτως, πρέπει, μόλις χτυπάει, να τρέξω στο τηλέφω­νο, ν' ακούσω με προθυμία τις επιθυμίες του πελάτη, να πάρω αποφάσεις που δεν παίρνονται εύκολα, να προ­σπαθήσω να τον πείσω κάνοντας μακριές αγορεύσεις και, προπάντων, κατά τη διάρκεια όλων αυτών, εντελώς εν­στικτώδικα, να διαστρεβλώσω ό,τι μπορεί ν' ακούσει ο Χάρας από το διπλανό τοίχο.

Πιθανά να μην περιμένει καν το τέλος της συνδιάλεξης, βρίσκει απ' όλα αυτά που έχουν ειπωθεί τη διεύθυνση του πελάτη, γλιστράει σαν αρουραίος, κατά τη συνήθειά του, διασχίζοντας την πόλη και, προτού καλά καλά εγώ κατεβάσω το ακουστικό, βρίσκεται κιόλας εκεί και εργά­ζεται εναντίον μου.

 

Υ.Γ. Η αγορά ως τόπος παραγωγής αλήθειας. Ως μια ‘’φυσική’’ διαδικασία, όπου οι αποφάσεις αυτόματα οδηγούν στο βέλτιστο αποτέλεσμα. Η ελεύθερη οικονομία ως μια άναρχα δομημένη πραγματικότητα που ‘’σπαταλά’’ πόρους και κορμιά…